سالروز رحلت حضرت امام خمینی(ره)
رهبر کبیر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران 
 
 
سالها می گذرد حادثه ها می آید انتظار فرج از نیمه خرداد کشم

بسم الله الرحمن الرحیم

با دلی‌ آرام‌ و قلبی‌ مطمئن‌ و روحی‌ شاد و ضمیری‌ امیدوار به‌ فضل‌ خدا از خدمت‌ خواهران‌ و برادران‌ مرخص‌، و به‌ سوی‌ جایگاه‌ ابدی‌ سفر می‌کنم‌. و به‌ دعای‌ خیر شما احتیاج‌ مبرم‌ دارم‌. و از خدای‌ رحمان‌ و رحیم‌ می‌خواهم‌ که‌ عذرم‌ را در کوتاهی‌ خدمت‌ و قصور و تقصیر بپذیردو از ملت‌ امیدوارم‌ که‌ عذرم‌ را در کوتاهیها و قصور و تقصیرها بپذیرند. و با قدرت‌ و تصمیم‌ اراده‌ به‌ پیش‌ روند و بدانند که‌ با رفتن‌ یک‌ خدمتگزار درسدّ آهنین‌ ملت‌ خللی‌ حاصل‌ نخواهد شد که‌ خدمتگزاران‌ بالا و والاتر در خدمتند، والله نگهدار این‌ ملت‌ و مظلومان‌ جهان‌ است‌.

والسلام‌ علیکم‌ و علی‌ عبادالله الصالحین‌ و رحمة‌الله و برکاته‌
26بهمن 1361 ، 1 جمادی الثانی 1403
روح‌الله الموسوی‌ الخمینی

اماما ، پس از گذشت سالها هنوز هم صدای رسایت که لرزه بر اندام دشمن می انداخت در گوشم طنین انداز است.
اماما ، هنوز هم عظمت ورود مبارکت را به میهن اسلامی از یاد نبرده ایم
هنوز هم احساس می کنم گلهایی  که در مسیر حرکتت گسترده بودیم پژمرده نگشته اند

هنوز یاد و خاطره روزهای انقلاب که عاشقانت در مساجد گرد می آمدند و زمزمه های آنها را که دست بدست اعلامیه و دستورات صادره ات را می گرداندند فراموش نکرده ام
خرداد همیشه بار غم بر دوش ما نهاده است وما صبوری پیشه کرده ایم . سالگرد رحلت امام ، سالگرد بیعت ومیثاق است ، با آنچه امام بر سر آن جان باخت وشهدا خود را برای سلامت ماندن آن ایثار کردند یعنی پیمان با رسول اسلام وانقلاب وراه تو ای روح خدا در زمین ومیان عاشقانت تداوم یافت وخلف صالح تو خامنه ای عزیز با صلابت ودرایت ومحبوبیت ومحور ووحدت مظهر ولایت گشت .

ای مهربان پدر ، ای امام ! شفیع ما باش تا در دنیا از خط اسلام جدا نشویم ودر آخرت از صراط نلغزیم. دستمان را بگیر . بر دلهایمان بتاب ، جانمان را برویان وراهمان را بنمایان .

روح امام عزیزمان شاد وراهشان پر رهرو باد .


+ نوشته شده توسط : سید میثم | مسافران آسمانی [ مسافر] |


 

 حتی اگر هم غرق در مشغله باشی؛ طوری که مناسبت‌های تاریخی یادت رفته باشد؛ طوری که اگر چشمت به تقویم نیز بیفتد، متوجه آنها نشوی، یقینا وقتی نوای «ممد نبودی ببینی» را بشنوی، متوجه می‌شوی که امروز سوم خرداد است؛ روز مخصوص شهر نخل‌های بی‌سر، روزی برای خرمشهر،‌ روزی که جوانانی بزرگ اما بی‌ادعا توانستند ناموس خود را پس بگیرند، روزی که خدا نگذاشت عزت ایران خدشه‌دار شود.سوم خرداد اگرچه روز خوبی بود و هست؛ اگرچه شیرینی‌اش ماندگار است و هیچ موضوعی نمی‌تواند از حجم این شادی بکاهد اما یک مساله چشم‌های خندان را بارانی می‌کند و آن این‌که فرمانده جوان این شهر که در روزهای آغازین جنگ با کمترین امکانات برای جلوگیری از سقوط خرمشهر دفاع کرد،‌ در روز آزادسازی خونین‌شهر میان مردم نبود. اسطوره‌ای که دفاع را معنا بخشید و امروز که روایات و خاطرات جنگ را مرور می‌کنیم، ردپای فروتنی و تواضع را در وجود او می‌یابیم که به آگاهی و قدرت تحلیل مزین شده بود.محمد جهان‌آرا سال 58 فرماندهی سپاه خرمشهر را به‌عهده گرفت و همزمان جهاد سازندگی خرمشهر را نیز پایه‌گذاری کرد. با شروع جنگ دوش به دوش مردم از شهر دفاع کرد. بعد از سقوط خرمشهر و عزل بنی‌صدر از فرماندهی کل قوا، تمامی نیروها یک دل به دشمن یورش بردند. اولین گام آنها شکستن محاصره‌ آبادان بود. این پیروزی در مهر 1360 روی داد. به دنبال این پیروزی در روز هفتم مهر جهان‌آرا و تعداد دیگری از فرماندهان راهی تهران شدند تا گزارش عملکرد شجاعانه نیروها را به رهبر انقلاب بدهند؛ اما در میانه‌ راه، هواپیمای حامل آنها دچار نقص فنی شد و سقوط کرد و جهان‌آرا و دیگر مسافران هواپیما به شهادت رسیدند.

بدین ترتیب وقتی حدود 8 ماه بعد صدای الله‌اکبر نیروهای ایران در خرمشهر طنین‌انداز شد، او از آسمان‌ها این روز تاریخی را نظاره می‌کرد. روزهای آخر مقاومت وقتی بچه‌ها با بی‌سیم به شهید جهان‌آرا اطلاع دادند که شهر دارد سقوط می‌کند، با صلابت به آنها پیام داد که «باید مواظب باشیم ایمانمان سقوط نکند.»محمد جهان‌آرا را باید اسطوره‌ای دانست که از اهالی زمین نبود و نشانی از بالاها داشت. حالا یادش با ما مانده است و خاطره لبخند آرام او که در چشم‌هایش ریشه دوانده بود و به خرمشهری‌هایی که می‌خواستند در شهر بمانند و نگذارند به دست دشمن بیفتد، آرامش می‌داد تا مبادا ذره‌ای ناامیدی بر جان این مردم سراپا شجاعت و ایمان راه پیدا کند. او مرد ذلت نبود و نگذاشت جز امامش کسی از دردش باخبر شود؛ دردی که بعدها در سطور وصیت‌نامه‌اش دیده شد:‌«ای امام! من به عنوان کسی که شاید کربلای حسینی را در کربلای خرمشهر دیده‌ام، سخنی با تو دارم که از اعماق جانم و از پرپر شدن جوانان خرمشهری برمی‌خیزد و آن، این است؛ ای امام! از روزی که جنگ آغاز شد تا لحظه‌ای که خرمشهر سقوط کرد، من یک ماه به‌ طور مداوم کربلا را می‌دیدم. هر روز که حمله دشمن بر برادران سخت می‌شد و فریاد آنها بی‌سیم را از کار می‌انداخت و هیچ راه نجاتی نبود به اتاق می‌رفتم، گریه را آغاز می‌کردم و فریاد می‌زدم ای رب‌العالمین بر ما مپسند ذلت و خواری را.»


+ نوشته شده توسط : سید میثم | مسافران آسمانی [ مسافر] |